با دل نامهربون بد نكن اي آدم نامهربون

با همون نگاه اول توي قلبم خونه كردي

مثل يك پرنده از عشق توي سينه لونه كردي

دلو بردي و نگفتي كه دلي به اين ظريفي

واسه باختن نا نداره كه ببازه به حريفي

تو هموني كه توقلبم قدنيا خونه داره

توي تك باغ دل من گل خوشبختي مي كاره

تو همون خوبي كه اسمت به لبم خنده مي ياره

اگه باشي تا هميشه ديگه اين دل غم نداره

عشق تو يه آسمونه پره از نور و قشنگي

دل ساده كه نفهميد تو قشنگ اما دو رنگي

تو كه احساسي نداره چرا با من عهد بستي

به خدا كه بي وفايي آخه تو پيمون شكستي

گفتمش : دل میخری؟

به تو عادت کرده بودم

رفتی و دلو شکوندی ...

عاشق عشق تو بودم با چه احساس قشنگی...

فقط فقط با تو بودم توی دنیای دو رنگی

حالا من اینجا...تک و تنها...

تو هم اونسر دنیا ...

می زنه آتیش به قلبم غم و غصه های فردا....

تلخی سکوت غربت تو رو یاد من میاره...

 وقتي کوچيک بوديم دلمون بزرگ بود ولي حالا که بزرگ شديم بيشتر دلتنگيم ............کاش کوچيک مي مونديم تا حرفامون رو از نگاهمون بفهمن نه حالا که بزرگ شديم و فرياد هم که مي زنيم باز کسي حرفمون رو نميفهمه

هميشه فکر کن تو يه دنياي شيشه اي زندگي ميکني. پس سعي کن به طرفه کسي سنگ پرتاب نکني چون اولين چيزي که ميشکنه دنياي خودته

سيب سرخي رابه من بخشيد و رفت ، عاقبت برعشق من خنديد ورفت ، اشك درچشمان سردم حلقه زد ، بي مروت گريه ام راديد و رفت